KOREA JINDO DOG

Korea Jindo Dog, Jindo-kae, Jindo-kyon [진돗개] – rasa psa w typie szpica wyhodowana prawdopodobnie w średniowiecznej Korei.
Psy tej rasy były przeznaczone do polowania na zwierzynę i do stróżowania, a ich mięso wykorzystywano do konsumpcji. Współcześnie sprawdzają się również w roli psa-towarzysza. Słyną z odważnej natury i wierności wobec wybranej osoby.

Wzorzec rasy FCI  –> TUTAJ


Wymiary
Wysokość PSY 50 – 55 cm, SUKI 45 – 50 cm
Masa PSY 18 – 23 kg, SUKI 15 – 19 kg


Wygląd
Jindo jest średniej wielkości szpicem o mocnej, zwartej budowie i gęstym owłosieniu. Jego sylwetka jest podobna do większej od niego Akity i mniejszej Shiby. Długość tułowia Jindo jest nieznacznie większa od wysokości w kłębie. Głowa Jindo ma kształt trójkąta. Stop jest umiarkowanie zaznaczony, niezbyt stromy. Uszy średniej wielkości, trójkątne, grube, skierowane do przodu. Oczy w kształcie migdałów, o barwie od rudobrązowej do ciemnobrązowej, z czarnymi powiekami. Kufa prosta. Nos i wargi czarne, z wyjątkiem osobników o białym umaszczeniu, u których spotykany jest nos różowo ubarwiony. Sierść gęsta, włos okrywowy szorstki, a podszerstek miękki. Klatka piersiowa umiarkowanie głęboka i mocna, a brzuch podciągnięty. Kończyny są proste, dobrze umięśnione, zakończone kocimi łapami. Pazury ciemno ubarwione i mocne. Ogon jest osadzony wysoko, zwinięty lub sierpowato zagięty, z włosem dłuższym niż na tułowiu.
Umaszczenie rudo płowe, białe, czarne, czarne podpalane, wilczaste i pręgowane.

Ciekawostka: Jindo rodzą się z oklapniętymi uszkami, które stają między 4 a 8 miesiącem życia. Według Koreańczyków, im później psu staną uszy tym, lepszym będzie myśliwym.

Historia rasy
Nie znaleziono żadnego zapisu dotyczącego pochodzenia rasy, jednak istnieje zgodność, że pies ten mieszkał na wyspie Jindo [진도] już od tysięcy lat. Nazwa rasy pochodzi od trzeciej co do wielkości wyspy położonej na południowo-zachodnim krańcu półwyspu koreańskiego. Według jednej z teorii rasa Jindo pochodzi od mongolskich psów bojowych, które pozostały w Korei po inwazji mongolskiej w XIII wieku. Na kontynencie były one krzyżowane z innymi psami, natomiast populacja z wyspy Jindo zachowała się w niezmienionej formie do XX wieku. Wraz z koreańskimi emigrantami Jindo dotarły do Stanów Zjednoczonych i rozprzestrzeniły się po Ameryce Północnej.
W 1938 roku rasa została zaliczona do Skarbu Narodowego Korei, jedyny narodowy pomnik opisywany jako wierny, odważny i uroczy. W 1988 Jindo maszerowały w ceremonii otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich w Seulu.

“Na temat powstania rasy Jindo istnieje pewna legenda, opowiadająca, jak to w dawnych czasach pewien mędrzec wyruszył w odludne tereny górskie w poszukiwaniu spokoju, samotności i natchnienia dla swoich rozważań filozoficznych. W wyprawie tej towarzyszyła mu nieduża ruda suczka, będąca pradawnym koreańskim szpicem. W górach, kiedy jej pan oddawał się medytacjom, podążając światłą ścieżką harmonii ze wszechświatem, wierna suka dotrzymywała mu towarzystwa, czuwając nad jego spokojem i ochraniając go przed drapieżnymi dzikimi zwierzętami. Podczas tego wielotygodniowego czuwania suka dostała rui, którą wyczuł mający w pobliżu swoje siedlisko miejscowy wilk, będący odmianą wilka azjatyckiego. Wilk “zaopiekował się” swoją – będącą w potrzebie – udomowioną kuzynką i w taki oto sposób przyszły na świat trzy szczenięta, które ponoć stały się protoplastami współczesnego Jindo. Szczenięta miały różne kolory: jedno było czerwone – jak jego matka, drugie czarne – bardziej przypominające ojca wilka, a trzecie nie wiadomo dlaczego – białe. Do tych trzech kolorów, które stały się podstawowymi rodzajami umaszczenia Jindo, dołączył później jeszcze szary – prawdopodobnie powstały w wyniku wymieszania się kolorów wyjściowych.” – Daniel Capricorn “Dalekowschodnie psy bojowe

The Jindo Dogs Guild of Korea jest odpowiedzialne za monitorowanie całej populacji rasy Jindo. Począwszy od 2008 roku, organizacja wydaje certyfikaty czystości krwi.


Pielęgnacja
Sierść Jindo składa się z dłuższej i szorstkiej warstwy zewnętrznej oraz miękkiego i gęstego podszerstka. Nie wymaga szczególnej pielęgnacji, wystarczy regularne szczotkowanie, szczególnie w okresie linienia.


Zdrowie
Jindo jest ogólnie zdrową rasą. Jest tylko jeden znany, rzadko występujący problem zdrowotny – niedoczynność tarczycy, który przejawia się u wielu ras.


Życie w mieście
Jindo nie nadaje się do mieszkania w bloku przez swoje zapotrzebowanie na ruch. Najlepiej odnajdzie się na wsi lub w domu z ogrodem i wysokim(!) ogrodzeniem – przez bardzo silne tylne łapy są wybitnymi skoczkami.


Charakter i szkolenie
Jindo są uznawane za psy o wyjątkowych cechach charakteru. Wobec rodziny są opiekuńcze, a wobec obcych nieprzystępne. Są znane ze swojej lojalności wobec członków rodziny i przywiązania do swego domu. Określa się je mianem „psa jednego właściciela”. Potrzebują wczesnej socjalizacji ze zwierzętami oraz małymi dziećmi.
Jindo są inteligentne, ale niezależne. Są psami bardzo czystymi i cichymi. Utrzymują swoje futro w nienagannym stanie. Wobec innych psów mogą być agresywne, zwłaszcza na swoim terytorium. Mają silny instynkt myśliwski. Pojedynczo dobrze radzą sobie z tropieniem małych i średnich zwierząt, takich jak królik, szop, czy borsuk, ale w sforze potrafią upolować dzika lub sarnę. Idealnie sprawdzają się w sportach np. agility.
Wymagają solidnego szkolenia, cierpliwości – nawet doświadczony właściciel, i długich spacerów. Na szczęście Jindo-kae są łatwe w szkoleniu dzięki swojej wysokiej inteligencji, jednak ta inteligencja ma dwie odsłony; są w stanie szybko się uczyć nawet skomplikowanych poleceń, ale ich spryt może sprawić, że będzie trzeba poświęcić mu dużo więcej czasu.
Jindo znane są ze swojego strachu przed wodą, niektórzy właściciele twierdzą, że ich psy boją się nawet deszczu. Zdecydowanie nie są kompanami do pływania. Pozwoli się wykąpać właścicielowi któremu ufa, jednak nadal bardzo niechętnie.


Ciekawostka
W 1991 roku cała uwaga Korei skierowała się na wyspę Jindo za sprawą jednego psa Jindo-kae, którego lojalność została upamiętniona pomnikiem.
W 1991 biały piesek o imieniu “Baeggu” [백구] został sprzedany z wyspy Jindo do Daejeon (około 300 km odległości). Baeggu kochał swojego właściciela ponad życie i znalazł się nagle w innym miejscu. Nigdy wcześniej nie opuścił wyspy, ale w jakiś sposób polegając na swoich wspomnieniach powrócił do domu. Pokonał drogę której nie pamiętają nawet ludzie.
Jego historia została opisana w komercyjnym filmie, który poruszył wielu widzów.

 

 

Pewnego dnia usłyszałam szczekanie na naszym podwórku, więc wyszłam na zewnątrz i zobaczyłam naszego starego psa. Widziałam go po raz pierwszy po czterech miesiącach. Jego pyszczek i łapy były zmęczone. Tak bardzo się ucieszyłam kiedy go zobaczyłam. – właścicielka 백구


~~~ W Polsce nie ma hodowli Jindo ~~~


Hodowle w Europie i USA:

I Am Legend – Belgia (zarejestrowana w FCI)
Overhill Kennels & Export – UK (zarejestrowana w UKC, (?) nie otrzymałam od nich odpowiedzi)
Liubice – UK, Jindo & Szpic niemiecki średni (zarejestrowana w UKC, (?))
YooShin Kennels – USA, Jindo & Poongsan (psy zarejestrowane w FCI, AKC i UKC, nie otrzymałam od nich odpowiedzi)


Źródła: Wikipedia
Zdjęcia: Grafika Google