Akita Inu

Akita Inu [秋田犬] – jedna z sześciu rodzimych ras japońskich, według klasyfikacji FCI należąca do szpiców i psów w typie pierwotnym, zaliczona do sekcji szpiców azjatyckich i ras pokrewnych.
Wyhodowana w Japonii, pierwotnie do walk psów, później użytkowana również do polowań. Współcześnie pełni funkcje psa stróżująco-obronnego oraz psa-towarzysza. Są to największe psy spośród ras japońskich.

Wzorzec rasy FCI  –>  TUTAJ


Wymiary
Wysokość PSY 67 cm (+/- 3 cm), SUKI 61 cm (+/- 3 cm)
Masa PSY 35 – 45 kg, SUKI 25 – 35 kg


Wygląd
Bardzo silny, postawny pies o mocnym kośćcu. Pomiędzy sukami i psami występują wyraźne różnice morfologiczne. Japońskie Akity są psami szybkimi, zwinnymi i energicznymi. Hodowcy podjęli ogromny wysiłek, aby przywrócić psy do ich oryginalnego wyglądu. Zajęło to bardzo dużo czasu, zważywszy, że od początku XVI wieku rasa była regularnie „psuta”. Czworonogi mieszano z lokalnymi rasami psów m.in. Tosa Inu, a nawet z rasami typowo europejskimi, np. Owczarkami niemieckimi.
Wzorzec przewiduje umaszczenie białe, czerwone, pręgowane i sezamowe (czyli czerwona sierść z czarnymi końcówkami). Każde umaszczenie oprócz białego musi mieć białe znaczenia (urajiro) po bokach kufy, na policzkach, po spodniej stronie żuchwy, szyi, piersi, tułowia i ogona, po wewnętrznej stronie kończyn przednich i tylnych


Historia rasy
W dawnych czasach Akity nazywano zgodnie z tym jaką pracę wykonywały; Matagi-inu (pies polujący), Kurae-inu (pies walczący), Odate-inu (nieziemski pies). Obecnie nazwa rasy pochodzi od prefektury Akita w północnej części Japonii, z której pochodzi pies. Akita to rasa myśliwskich szpiców japońskich, przeznaczona pierwotnie do walk psów i do polowania na grubą zwierzynę. Za bezpośredniego praprzodka japońskich szpiców uznaje się nieistniejącego dzisiaj nippona inu, który był znacznie mniejszy w porównaniu do współczesnego akita inu.
Akity istniały na Wyspach Japońskich już 5000 lat temu i towarzyszyły samurajom. Zajmują stałe miejsce w japońskiej mitologii. W japońskiej literaturze Akita jest rasą starą i rodzimą, z posiadaniem której wiązały się określone wierzenia. Psy te cieszyły się wielkim poważaniem i stanowiły dużą wartość. Rozmiar psów początkowo wahał się od małych do średnich. Akita Matagi, początkowo pies na polowania, zaczął być hodowany do walk psów. Coraz większa ilość walk, szczególnie na obszarach wiejskich, zwiększyła niebezpieczeństwo wyginięcia Akity jako czystej rasy, ponieważ potrzebne były większe i bardziej agresywne psy aby mogły rywalizować z psem bojowym Tosa Inu. Akita była mieszana z Tosą i Mastiffem przez co zatraciła pewne cechy szpica; pierwotny instynkt łowiecki i spokojny charakter. Krzyżówka Akita x Tosa nosiła nazwę Shin Akita.
W 1908 roku zakazano psich walk, dlatego udało się zachować rasę.
Następne stulecia, obfitujące w wojny, a później i II wojna światowa drastycznie przetrzebiły pogłowie tej rasy. Był to czas głodu, psy więc zabijane były na mięso, inne trafiały do armii obok Owczarków niemieckich, z których połączenia “powstała” Akita amerykańska. Dopiero powstanie silnego ruchu na rzecz zachowania kulturowej tradycji Japonii przyniosło renesans rasy. Japońskie Ministerstwo Wychowania w 1931 r. uznało rasę Akita Inu za dziedzictwo kulturowe i przyznało dotacje rządowe dla hodowli tych psów. Japoński wzorzec rasy pochodzi z 1938 roku. Postanowiono, by w hodowli unikać psów szczególnie masywnych, których wygląd sugerował domieszkę krwi molosów, wprowadzoną na przełomie wieków dla uzyskania psów najlepiej nadających się do walk.


Pielęgnacja
Podwójna warstwa sierści Akity jest gruba, gęsta i daje dużo ciepła. Pies zrzuca włos dwa razy do roku. Okresy linienia są przeważnie bardzo ciężkie dla właściciela, ponieważ psiak zrzuca futro na potęgę a ta fruwa po całym mieszkaniu. Należy wtedy regularnie czesać psa odpowiednimi grzebieniami, zgrzebłami i szczotkami aż do całkowitego pozbycia się podszerstka.
W miesiącach jesiennych i wiosennych konieczne jest również częstsze przeczesywanie włosa. Wykorzystujemy do tego celu zgrzebło z gęsto rozmieszczonymi zębami. Poza okresami linienia Akita nie wymaga wzmożonej pielęgnacji.


Życie w mieście
Akity jak najbardziej mogą żyć w mieście, są cichutkie i czyściutkie. Mieszkając w bloku trzeba im zapewnić przynajmniej dwa spacery w ciągu dnia po około 30 min. Zdecydowanie lepszy będzie dom z ogrodem.


Charakter i szkolenie
Psy uczą się bardzo szybko, ale nie są szczególnie cierpliwe. Jeżeli nauczą się jednej komendy, nie ma siły, aby zechciały ją jeszcze kilka razy przetrenować. Upór to jedna z największych wad tych szpiców. Drugą jest skłonność do dominacji. Jest również niezależność. Akity zwyczajowo uznają się za samców alfa w stadzie, dlatego też potrzebują stanowczego i konsekwentnego prowadzenia. Aby zachować ich zainteresowanie, ćwiczenia szkoleniowe powinny być krótkie i urozmaicone.
Regularne szkolenie wraz z socjalizacją z ludźmi i innymi zwierzętami należy rozpocząć jak najwcześniej.


Ciekawostka
Najsłynniejsza Akita to Hachiko z amerykańskiego filmu “Mój przyjaciel Hachiko” [HACHI 約束の犬]

Film opowiada historię Hachikō, psa rasy Akita, znalezionego na stacji kolejowej przez profesora muzyki Parkera Wilsona (Richard Gere). Pies szybko przywiązuje się do właściciela i nie przestaje na niego czekać nawet po śmierci Parkera. Film oparty jest na prawdziwej historii psa o tym samym imieniu. Różnica jest jedna – jego właściciel nie był Amerykaninem, lecz Japończykiem o imieniu Ueno Hidesaburō.

 

Przy stacji Shibuya, w miejscu gdzie codziennie Hachiko czekał na swojego pana postawiono pomnik z brązu, by upamiętnić lojalność tego psa.

 

 

 


~~~ W Polsce znajduje się ponad 100 zarejestrowanych hodowli Akit –> baza hodowli Akit ~~~


Źródła: Wikipedia, psy-pies.com
Zdjęcia: Samurai Yashiki Kennel, nihonken.org, Grafika Google


Przydatne linki:
piesporadnik.pl
psy24.pl & psy24.pl


Grupa na Facebooku TUTAJ



“TOP 10 pięknych psów” Akita Inu – miejsce 4


“TOP 10 ras nie dla początkujących właścicieli” Akita Inu – miejsce 2


“TOP 10 drogich psów” Akita Inu – miejsce 7


“TOP 10 filmów o psach” Mój przyjaciel Hachiko – miejsce 1