Kishu Ken

Kishu Ken [紀州犬] – jedna z sześciu rodzimych ras japońskich, według klasyfikacji FCI należąca do szpiców i psów w typie pierwotnym, zaliczona do sekcji szpiców azjatyckich i ras pokrewnych.
Rasa ta jest bardzo rzadka poza Japonią.

Wzorzec rasy FCI  –> wer. 1999 pol TUTAJ i wer. 2017 eng TUTAJ


Wymiary
Wysokość PSY 52 cm (+/- 3 cm), SUKI 49 cm (+/- 3 cm)
Masa 20 – 25 kg


Wygląd
Kishu jest średniej wielkości psem o silnej i muskularnej sylwetce. Kufa jest w kształcie klina zwężająca się ku końcowi. Uszy są małe i trójkątne, noszone prosto i lekko pochylone do przodu. Nos przeważnie czarny, zdarza się brązowy lub różowy. Zgryz nożycowy lub cęgowy. Ogon gruby i wysoko osadzony jest sierpowato zwinięty nad grzbietem lub noszony zwinięty na nim. Wierzchnia część sierści jest szorstka i prosta, z grubym i krótkim podszerstkiem.
Umaszczenie białe, czerwone i sezamowe.


Historia rasy

Kishu jest potomkiem starożytnych ras psów średnich. Nazwa rasy pochodzi od regionu Kishu w prefekturze Wakayama [和歌山市]. Niektóre źródła mówią, że są hodowane od 3000 lat lub dłużej. Pochodzi z górzystego regionu wyspy Kiusiu, najbardziej na południe wysuniętej wyspy Japonii. Bardzo często Kishu Ken były łączone z Shikoku Ken jako jedna rasa. Wszystkie rasy japońskie są ze sobą ściśle związane, oprócz Hokkaido Inu (Ainu Dog), który był naturalnie odizolowany. Pierwotnie wykorzystywano je do polowania na dziki i jelenie. Japońskie powiedzenie opisuje jego waleczność podczas polowań, „jeden pies, jeden strzał” – oznacza to że Kishu będzie polować i trzymać ofiarę w jednym miejscu, aż podejdzie myśliwy i odda jeden strzał. W Japonii Kishu nadal wykorzystywane są do polowań na dziki, ale generalnie pozostają psami rodzinnymi.

Od 1934 roku rasa Kishu Ken jest jednym ze skarbów narodowych Japonii.


Pielęgnacja
Kishu nie wymaga wiele pielęgnacji jednak powinien być szczotkowany raz w tygodniu, w okresie linienia częściej.


Zdrowie
Nie odnotowano żadnych chorób dziedzicznych, jednak należy zwracać szczególną uwagę na problem dysplazji stawu biodrowego i łokciowego. W tym kierunku można zrobić psu badania – prześwietlenie obu stawów.


Życie w mieście
Kishu Ken wymagają odpowiedniej stymulacji psychoruchowej i ciągłej aktywności, w związku z czym najlepiej czują się w domkach jednorodzinnych i na terenach wiejskich.
Pies ten musi przebywać przez cały czas ze swoją rodziną. Nie nadaje się do kojca. Może mieszkać w bloku, ale wskazany jest dom z dobrze zabezpieczonym i wysokim ogrodzeniem.


Charakter i szkolenie
Kishu wymaga właściciela, który jest spokojny, ale również pewny siebie i konsekwentny, pokazujący naturalną władzę nad psem. Jeżeli Kishu wyczuje, że ludzie dookoła nich są słabsi od niego, to stanie się bardzo uparty z premedytacją przyjmie pozycję lidera. Wskazane wcześniejsze doświadczenie w wychowywaniu psa.
Kishu jest psem wiernym, pojętnym, potulnym i bardzo żwawym. Okazuje ogromne przywiązanie swojemu panu. Ma w sobie mnóstwo werwy, dlatego tak bardzo potrzebuje ruchu i otwartych przestrzeni, gdzie mógłby spożytkować energię, która go rozpiera. Mimo to potrafi się dostosować do życia w mieszkaniu pod warunkiem, że jego właściciel będzie na tyle dyspozycyjny, aby często i na długo go wyprowadzać. Nie należy zaniedbywać jego układania, tym bardziej że łatwo jest go szkolić, Kishu to bowiem bardzo inteligentny pies. Socjalizacja powinna się rozpocząć wcześnie, warto się również zgłosić do specjalistycznego ośrodka szkolenia.


~~~ W Polsce była jedna hodowla Kishu Ken ~~~


Źródła: Wikipedia, psy-pies.com, opsach.pl
Zdjęcia: Vuorenvarman kennel, nihonken.org, Grafika Google, CJ McCammon


Przydatne linki:
psy-pies.com
chartykas.blog.onet.pl
rasy-psow.com
pl.psiaki.wikia.com
opsach.pl