Shiba Inu

Shiba Inu [柴犬] – jedna z sześciu rodzimych ras japońskich, według klasyfikacji FCI należąca do grupy V – szpiców i psów w typie pierwotnym, zaliczona do 5 sekcji – szpiców azjatyckich i ras pokrewnych.
Nazwa Shiba-Inu jest wyrażeniem używanym w dialekcie prefektury Nagano [長野市] oznaczającym „Małego Psa z Zarośli”.

Wzorzec rasy FCI  –> wer. 1999 pol TUTAJ i wer. 2017 eng TUTAJ


Wymiary
Wysokość PSY 39,5 cm (+/- 1,5 cm), SUKI 36,5 cm (+/- 1,5 cm)
Masa 7 – 11 kg


Wygląd
Shiba Inu to pies małej wielkości, o harmonijnej budowie ciała, dobrym kośćcu i dobrze rozwiniętych mięśniach. Sylwetka psa wpisuje się w kształt prostokąta; stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia wynosi 10:11. Psy mają szerokie czoło i wyraźnie zaznaczony stop, z delikatną bruzdą. Nos czarny o prostym grzbiecie. Kufa umiarkowanej grubości, zwężająca się. Wargi ściśle przylegające. Zęby mocne ustawione w zgryzie nożycowym. Policzki dobrze wykształcone. Oczy dość małe, trójkątne, o barwie ciemnobrązowej; zewnętrzne kąciki oczu skierowane ku górze. Uszy małe, trójkątne, nieco pochylone do przodu, pewnie stojące.

Umaszczenia; czerwone, czarne podpalane, sezamowe, czarne sezamowe, czerwone sezamowe.
Sierść w kolorze białym jest powszechną wadą i nie jest akceptowana przez wzorzec FCI. Białe Shiby powinny być sprzedawane jako „pet” i nie mogą być psami hodowlanymi.
Czerwony jest najbardziej znanym umaszczeniem, następnie czarny podpalany, oraz sezamowy. W umaszczeniu czarnym podpalanym najtrudniejsze do uzyskania są idealne znaczenia, najtrudniejszy jest jednak sezam. Hodowcy i sędziowie mają trudności ze zdobyciem i ustaleniem idealnego wzoru sezamowego płaszcza. Nadal psów w tym kolorze jest niewiele na ringach, choć z roku na rok ich przybywa. Ponadto, szczeniaki rodzą się ciemne i jaśnieją z wiekiem, ciężko jest ocenić czy sezamek zatrzyma czarne końcówki czy przejdą one do czerwonego.
Inne umaszczenia, które są absolutnie nie akceptowane to pinto, pręgowane oraz czerwono-głowe czarne podpalane (czasami określane jako tri-colored, bardziej jak Owczarki niemieckie).
Aby rasa mogła się wzmacniać, hodowcy powinni kierować się wzorcem.


Historia rasy

Słowo inu (犬) to z japońskiego pies. Znaczenie prefiksu shiba (柴) jest mniej jasne – słowo to znaczy zarośla – jednak w starym Naganowskim dialekcie słowo to także znaczyło mały. Dlatego więc Shiba Inu jest czasami tłumaczone jako „mały pies z zarośli”.

JOMON SHIBA
Okres Jomon to czas w historii Japonii od około 14 000 do 300 p.n.e. Mieszkańcy tej epoki hodowali psy myśliwskie, które były ważną częścią ich kultury.
W wykopaliskach archeologicznych odkryto bardzo dobrze zachowane szczątki psa Jomon, które pokazały że miał stojące uszy i sierpowaty lub zakręcony ogon. Naukowcy twierdzą, że był on starożytnym przodkiem Shiba Inu oraz pięciu pozostałych ras.
Pewni japońscy hodowcy założyli stowarzyszenie „Shiba Inu Hozonkai” (w skrócie SHIBAHO), aby hodować psy zbliżone cechami fizycznymi do psa Jomon. Skrzyżowali w tym celu Shiby Shinshu z Shibami z prefektury Akita. „Nowa” rasa powstała z tego połączenia nosi nazwę Jomon Shiba, a przez jakiś czas nazywano ją Akita Shiba.
Jomon Shiba jest dziko wyglądającą Shibą, o węższej głowie i większych zębach. Zgodnie z ich bardziej pierwotnymi korzeniami, psy te są bardziej uparte i mniej posłuszne od ich udomowionych braci Shiba Inu.
Choć japońskim hodowcom jest już bardzo blisko do ideału, porównując rekonstrukcję do powstałych psów, rasa ta nie jest jeszcze rozpoznawana jako odrębna.

Wszystkie Shiby pochodzą z górzystych terenów w środkowej części kraju, gdzie rozwijały się w zimowych warunkach na świeżym powietrzu. Tradycyjnie są używane jako psy rodzinne, doskonale sprawdzają się jako małe psy do ochrony oraz na małe polowania. Shiby były wykorzystywane do polowań na dziki i niedźwiedzie. Psy te mają kilka umaszczeń, ale potocznie nazywa się je AKA-INU czyli RED DOG, ponieważ czerwony jest zdecydowanie preferowanym i najbardziej znanym kolorem.
Wszystkie żyjące dzisiaj Shiby pochodzą z trzech linii krwi, które przetrwały II wojnę światową. Rasa była na skraju wyginięcia przez epidemie, naloty bombowe i niedobór żywności. Znaną dzisiaj Shibę odbudowano z linii: San’in Shiba, Mino Shiba i Shinshu Shiba.

San’in Shiba pochodził z połączenia ras Sekishu i Imba, był powszechny w prefekturach Shimane i Tottori. Był większy od dzisiejszych standardów Shiby, około 40 – 50 cm – czyli przedział który mieści się w grupie średnich psów. Umaszczenie miał plamisto czarne bez białych policzków – co w dzisiejszych czasach jest bardzo cenione w umaszczeniu „black and tan”. Najprawdopodobniej umaszczenie czarne podpalane pochodzi z tej własnie linii krwi.  Co ciekawe, z najnowszych badań DNA przeprowadzonych na tej odmianie Shib wynika, że mają one więcej wspólnego z koreańskim Jindo-kae niż z obecną Shibą.

Drugą starożytną rasą jest Mino Shiba, która była mniejsza (36,5 – 39,5 cm) z ognisto czerwonym umaszczeniem. Te psy były powszechne w prefekturze Gifu. Miały małe, ciemno brązowe i trójkątne oczy oraz trójkątne uszy, tak jak u dzisiejszej Shiby. Charakterystyczny był także Sashi-o (dłuższy ogon), w przeciwieństwie do zawiniętego ogona pozostałych Shib.

Trzecią starożytną rasą jest Shinshu Shiba, powszechnie występująca w prefekturze Nagano i wywodząca się z Kimawa Shiba. One również były mniejsze, przeważnie czerwone z dłuższym włosem okrywowym oraz gęstym i miękkim podszerstkiem. Ta odmiana miała dwie słabości; tendencja do okrągłych, a nie trójkątnych oczu oraz czarna maska która zamiast zniknąć w wieku 1-2 lat zostawała na stałe.


Pielęgnacja
Na co dzień w zupełności wystarczy regularne szczotkowanie. Pies zrzuca włos dwa razy do roku. Okresy linienia są przeważnie bardzo ciężkie dla właściciela, ponieważ psiak zrzuca futro na potęgę a ta fruwa po całym mieszkaniu. Należy wtedy regularnie czesać psa odpowiednimi grzebieniami, zgrzebłami i szczotkami aż do całkowitego pozbycia się podszerstka.
W miesiącach jesiennych i wiosennych konieczne jest również częstsze przeczesywanie włosa. Wykorzystujemy do tego celu zgrzebło z gęsto rozmieszczonymi zębami.

Osobiście zgadzam się z opinią, że Shiba leni się dwa razy w roku – 6 miesięcy na wiosnę i 6 miesięcy na jesień 😉


Zdrowie
Shiby są generalnie zdrowe, jednak należy zwracać szczególną uwagę na problem dysplazji stawu biodrowego i łokciowego. W tym kierunku można zrobić psu badania – prześwietlenie obu stawów.


Życie w mieście
Shiba odnajdzie się i w mieście i na wsi. Nie potrzebuje długich spacerów, wystarczą dwa po 30 min.


Charakter i szkolenie
Shiby są znane ze swojej śmiałej i pewnej osobowości. Japończycy mają trzy słowa, którymi opisują cechy psychiczne rasy: kaani-i (porywająca śmiałość), ryosei (dobra natura) i soboku (czujność). Połączenie tych trzech cech tworzy interesujący, inteligentny i bardzo silny temperament tej rasy.
Shiba Inu jest małym psem o atletycznej budowie. Podobnie jak wojownik ninja, Shiba porusza się szybko i bez wysiłku. Jest przenikliwy i czujny. Wywyższający się – jak sam uważa, według tych którzy znają i kochają tę rasę. Podchodzi do świata ze spokojem i godnością, która jest jedyna w swoim rodzaju, a to prawdopodobnie dlatego że jest również uparty.
Ze względu na swoją niezależność nie jest najłatwiejszym psem do trenowania. Socjalizacja – proces, przez który szczenięta i dorosłe psy uczą się jak być przyjacielskim i bawić się z innymi psami i ludźmi – oraz szkolenie powinno rozpocząć się wcześnie aby nauczyć Shibę właściwych zachowań.
Ważne, aby zrozumieć niezależność rasy, by nie być sfrustrowanym. Shiba Inu jest bardzo inteligentny, ale niekoniecznie chce robić co każe mu właściciel. Czasami warto sprawić, żeby pies pomyślał że posłuszeństwo to jego pomysł. Dla najlepszych efektów, ważne jest, aby współpracować z trenerem który rozumie niezależność rasy.

Inną tendencją rasy jest zaborczość. Shiba chroni swoich rzeczy, w tym zabawki, jedzenie czy terytorium. Właściwa socjalizacja pomaga zminimalizować tą cechę, ale warto odłożyć jego ulubione zabawki lub przysmaki kiedy w pobliżu są inne psy lub dzieci, zapobiegnie to kłótni.
Pomimo tych wszystkich cech, Shiba Inu jest dobrym psem rodzinnym – jest lojalny i oddany – dobrze dogaduje się z dziećmi, o ile jest do nich przyzwyczajony i o ile dzieci traktują go z szacunkiem.
Shiba Inu był znany z tego, że pokazuje swoją dominującą osobowość do innych zwierząt i psów. Może być agresywny do psów, szczególnie do przedstawicieli tej samej płci. Większość Shib nie powinna być puszczana ze smyczy, przez swój wrodzony instynkt łowiecki – rasa pierwotna stworzona do polowań na zwierzynę. Jest duża szansa, że będzie ścigał wiewiórkę czy kota. Generalnie jest ostrożny w stosunku do nieznajomych i jest dobrym stróżem, który będzie ostrzegał przed wszystkim niezwykłym.

Bardzo ważne są codzienne treningi np., spacery, bieganie przy rowerze, szkolenie na świeżym powietrzu, aportowanie. Najlepiej nadaje się do domu z bezpiecznym ogrodem, gdzie może się bawić.
Shiba Inu jest wspaniałym towarzyszem, choć dla niektórych jego silna osobowość może być za ciężka, inni są oczarowani jego odwagą i lojalnością. Wielu entuzjastów twierdzi, że posiadanie Shiby nie jest jedynie posiadaniem psa – to sposób na życie.

Z mojego doświadczenia. Żaden pies nie będzie sprawiał problemów o ile będzie dobrze szkolony już od pierwszego dnia w nowym domu. Uczyłam podstawowych komend suczkę Pitbulla i w porównaniu do mojego Shibulca poszło jej zdecydowanie szybciej i chętniej wykonywała polecenia. To nie oznacza, że Shiba jest oporna na wiedzę – one po prostu mogą mieć akurat inne plany 😀 Na przykład Shinya wykona każdą komendę w mega szybkim czasie, jeżeli w ręku trzymam przysmak, a szczególnie mięsiwo. W innym wypadku po prostu mu się to nie opłaca.
Zaborczość…chyba nie zauważyłam. Myślę, że to zostało zminimalizowane przez Yorka z którym się wychowuje. Dzieli się zabawkami, czasami sam je oddaje. Natomiast jest zazdrosny kiedy miziam Bobe’go, wtedy go odpycha i sam podkłada się do głaskania. W domu obowiązuje też hierarchia – najpierw przysmak / jedzenie dostaje starszy, później młodszy pies i nie ma z tym najmniejszych problemów.
Agresja do innych psów. Mogę się mylić, ale wydaje mi się że każdy źle socjalizowany pies może stać się agresywny do obcych czworonogów. Shinya znajduje się pomiędzy. W tym przypadku socjalizacja z psami się nie udała, ponieważ mieszkamy w małym mieście gdzie nie ma psiego parku, a ludzie bardzo niechętnie dają się przywitać psom. Dopiero podczas szkoleń z trenerem udało się wykorzystać inne psy do zabawy. Shinya nie jest agresywny, ale zaczyna podchody w osobliwy sposób czyli warczy i szczypie – co niestety większość psów odbiera często negatywnie. Po około 10 minutach i opadnięciu emocji mogą się już normalnie bawić. Ta cała „agresja” to moim zdaniem chęć dominacji Shiby nad innymi czworonogami i specyficzna forma zabawy, jednak to nie czyni Shiby rasą agresywną!


Ciekawostki
Słynny internetowy ‚pieseł’ [doge] to właśnie Shiba Inu

W pobliżu stacji Mushashi-Koganei w Tokio znajduje się sklepik, który zatrudnia najsłodszego pracownika – pieska rasy Shiba Inu, którego zadaniem jest witanie gości. Kiedy wypowiesz jego imię – „Shiba”, otworzy okienko i powita cię. Kiedy nie ma nikogo do powitania, Shiba relaksuje się w swoim ‚sekretnym miejscu’ pod okienkiem i zajada ogórki lub na nich drzemie.

 

 

5 ciekawostek
1. Shiba Inu to jedna z najstarszych ras psów
2. Są niezwykle popularne w ich ojczystym kraju
3. Są bardzo wszechstronnymi psami myśliwskimi
4. Shiba Inu występowały w trzech odmianach
5. Prawie całkowicie wyginęły w wyniku II wojny światowej

Jedną z najbardziej znanych cech charakterystycznych rasy jest tak zwany „Shiba scream”. Jest to rodzaj dziwnego, wysoko tonowego krzyku, który jest niezwykle głośny. Shiba krzyczy kiedy jest podekscytowana, szczęśliwa czy niezadowolona. W zależności od sytuacji jest to zabawne lub przerażające.
Mój pies śpiewa kiedy np. przez okno widzi suczkę sąsiadów, kiedy ma głupawkę, kiedy wracam do domu po dłuższej nieobecności lub u weterynarza podczas obcinania pazurków 😀
Dwa przykłady znajdują się na samym dole strony~~


~~~ W Polsce znajduje się kilkadziesiąt hodowli Shiba Inu ~~~

Lista pożyczona z grupy Shiba Inu Poland FCI (Facebook)
— po kliknięciu w nazwę przeniesiesz się na stronę hodowli —

ARIADINA – Małgorzata Kolek, Prudnik (woj. opolskie) 1
BESKERM – Agnieszka Rałowicz, Łódź (woj. łódzkie) 2
BONARTOS – Agnieszka Popławska, Pruszków (woj. mazowieckie) 3
BUZIACZEK – Anna Pisarska, Łódź (woj. łódzkie) 4
CIEŃ CZERWONEGO LISA – Małgorzata Knysak, Częstochowa (woj. śląskie) 5
DJUSZES – Artur Litwa, Wągrowiec (woj. wielkopolskie) 6
GONANKAIHO – Joanna Rogoziewicz, Piła (woj. wielkopolskie) 7
GRODZKI ZAKĄTEK – Dariusz Sterczyński, Środa Wielkopolska (woj. wielkopolskie) 8
HANNIBAL – Małgorzata Piekarczyk, Marki (woj. mazowieckie) 9
HERBU PUCHAŁA – Zbigniew Cywiński, Łubianka (woj. kujawsko-pomorskie) 27
HI TO MIZU – Żanetta i Tomasz Reiter, Wrocław (woj. dolnośląskie) 10
LEOLIBRA – Kraków (woj. małopolskie) 11
ŁACIATA SFORA – Bożena Łukasiewicz, Warszawa (woj. mazowieckie) 12
MAGNA – Marian Malinowski, Łomża (woj. podlaskie) 13
MARKAROWI – Marek Zawadzki, Czyżemin (woj. łódzkie) 14
MATAGIINU – Lilianna i Dariusz Rozmysłowicz, Białystok (woj. podlaskie) 15
MUKASHIBANASHI – Edyta i Maciej Gajewscy, Michałów (woj. świętokrzyskie) 16
PIERWOTNY DUCH – Patrycja Zimna, Międzybrodzie Bialskie (woj. śląskie) 17
PRANGEDOGS – Mariola Pranga, Przodkowo (woj. pomorskie) 18
RAJSOBIE – Bogusława Sobieraj, Będzin (woj. śląskie) 28
SAGITTA POLARIS – Jolanta Łachacz, Toruń (woj. kujawsko-pomorskie) 19
SUBARASHII – Violetta Krzywicka, Lublin (woj. lubelskie) 20
SUROKAI – Agata Biskupska, Łódź (woj. łódzkie) 21
SWOBODNE ŻYCIE – Beata i Mariusz Matusiak, Swoboda (woj. lubelskie) 22
TAJGETA – Iwona Miśkiewicz, Łódź (woj. łódzkie) 23
XANDRINA – Jadwiga Szulc, Toruń (woj. kujawsko-pomorskie) 24
Z LASÓW GODZIESKICH – Kinga i Radosław Sobieccy, Godziesze Małe (woj. wielkopolskie) 25
Z ZAKĄTKA IZI – Izabela Przeczek, Bielsko-Biała (woj. śląskie) 26

Jeżeli pominęłam którąś hodowlę będę wdzięczna za poinformowanie mnie o tym poprzez zakładkę „Kontakt” —


Źródła: Wikipedia, psy-pies.com
Zdjęcia: informacje pod zdjęciami, Grafika Google


Przydatne linki:
piesporadnik.pl
hauward.pl


Grupa na Facebooku TUTAJ