SHIKOKU

Shikoku Ken [四国犬] – jedna z sześciu rodzimych ras japońskich, według klasyfikacji FCI należąca do szpiców i psów w typie pierwotnym, zaliczona do sekcji szpiców azjatyckich i ras pokrewnych.
Shikoku jest najrzadszą i najbardziej zbliżoną do psa pierwotnego japońską rasą. Legenda głosi że w jego żyłach płynie wilcza krew. Wiara w to wynika najprawdopodobniej z wyglądu psa oraz faktu, że wilki przetrwały na wyspie Shikoku dłużej niż gdzie indziej w Japonii.

Wzorzec rasy FCI  –> wer. 1999 pol TUTAJ i wer. 2017 eng TUTAJ


Wymiary
Wysokość PSY 52 cm (+/- 3 cm), SUKI 49 cm (+/- 3 cm)
Masa 15 – 20 kg


Wygląd
Shikoku jest średniej wielkości szpicem o mocnej, zwartej budowie i niemal dzikim wyglądzie. Porusza się swobodnie i szybko jak wilk a jego doskonała zdolność do skoku sprawia, że idealnie nadaje się do biegania po wzgórzach i górach. Stop jest lekko zaznaczony. Uszy małe, stojące, skierowane do przodu. Trójkątne oczy są głęboko osadzone, małe, ciemnobrązowe. Powieki ciemno zabarwione. Kufa zwęża się ku przodowi, a nos jest wyraźnie zaznaczony, czarny. Włos krótki i szorstki, z miękkim podszerstkiem, który bardzo gęstnieje zimą. Klatka piersiowa głęboka, a brzuch podciągnięty. Tylne kończyny dobrze umięśnione. Pazury ciemno ubarwione. Ogon jest osadzony wysoko, zwinięty lub sierpowato zagięty.
Umaszczenia; sezamowy (goma), czerwony sezam (aka goma) lub czarny podpalany (kuro).
Sierść w kolorze białym (shiro) jest wadą i nie jest akceptowana przez wzorzec FCI.
Z moich obserwacji. Warto zaznaczyć, że typ europejski różni się nieco od typu japońskiego, nie tylko pod względem wyglądu ale i charakteru. Typ europejski – stworzony głownie przez hodowlę Egmato, to bardzo dobrze zbudowane psy, które wyglądają na bardziej puszyste. Charakterem nie przypominają już tak bardzo dzikich Shikoku, są to kochane (ale nadal bardzo charakterne) psy, idealne dla rodziny. Typ japoński to w większości dosyć wątłe psy na wysokich nogach.

Historia rasy
Stara rasa psów pochodzących z terenów Japonii służąca pierwotnie do polowania na dziką zwierzynę m.in. dziki i niedźwiedzie, ale także jelenie i knury, występujące w górzystych dzielnicach prefektury Kochi. Nazwa rasy pochodzi od miejsca występowania psów oraz japońskiego słowa ‘inu’ / ‘ken’, czyli ‘pies’. W 1937r. uznana została za pomnik przyrody.

W przeszłości Shikoku mieszkały z Matagi [又鬼] (zimowi myśliwi z regionu Tōhoku [東北地方] w północnej części Japonii) lub myśliwymi z zachodniej i północnej części Shikoku. Są to trudne do pokonania obszary stromych zboczy górskich, co ograniczyło rozmnażanie się tych psów pomiędzy regionami, w wyniku czego rasa została podzielona na kilka odmian. W czasie klasyfikacji Shikoku jako rasy istniało kilka typów z różnych regionów. Pierwotnymi liniami Shikoku były: Awa, Hongawa, Hata i Uwajima (są to nazwy regionów z których pochodziły). Uwajima i Hata były praktycznie niemożliwe do odróżnienia więc połączono obie odmiany w Hata. Linia Awa wyginęła w czasie II wojny światowej, nie było wystarczającej ilości psów do odtworzenia tego typu rasy. Ostatecznie linie Hongawa i Hata stworzyły dzisiejszego psa Shikoku.
Każda z odmian miała charakterystyczne cechy pod względem fizycznym, które zapewne były odpowiedzią na topografie regionów z których się wywodziły. Trudno dostępne tereny na wyspie Shikoku spowodowały, że rasa cieszy się bardzo dużym stopniem czystości krwi.
Fakt, że linia krwi tych psów mogła być śledzona z pokolenia na pokolenie, pozwoliła NIPPO stworzyć standardowy wzorzec japońskich ras w oparciu o linię Shikoku.

Linia Hongawa: swobodne poruszanie się; zwarty, muskularny o nieco węższej budowie; dobrze zaokrąglone czoło; ładne skośne oczy; cieńszy włos niż u linii Hata; odcięcia kolorów umaszczenia często zamazane; częstsze występowanie umaszczenia “black and tan”
Linia Hata: grubszy kościec niż u linii Hongawa; uszy osadzone dość wysoko; grubsza, dłuższa sierść; odcięcia między kolorami dobrze widoczne; częstsze występowanie umaszczenia białego; szerszy rozstaw oczu

Shikoku jest jedną z pośrednich ras japońskich plasującą się między dużymi psami Akita i małymi Shiba inu. Wszystkie trzy rasy należą do rodziny szpicowanych. W założeniu wszystkie japońskie rasy psów muszą zostać przyporządkowane do trzech kategorii psów: dużych, średnich i małych. Do ras średnich, oprócz Shikoku, zaliczamy: Kai Ken, Hokkaido Inu i Kishu Ken . Wszystkie czworonogi są do siebie bardzo podobne, jeżeli chodzi o umaszczenie i barwy dominujące. Różnią się jedynie rozmiarami i szczegółami anatomicznymi.
Shikoku jest rasą rzadko spotykaną poza krajem pochodzenia.


Pielęgnacja
W zupełności wystarczy regularne szczotkowanie, bardziej intensywne w okresie linienia.
Z mojego doświadczenia. Częste linienie jest raczej normalne jeżeli pies mieszka z nami w domu 😉 Do samego czesania używamy tylko pudlówek, a ostatnio także grzebienia. Niestety furminator, EzzyGroom czy zwykłe szczotki zostały w tyle.


Zdrowie
Najczęściej objawiającym się zaburzeniem wśród psów tej rasy jest epilepsja (padaczka). Należy też zwracać szczególną uwagę na problem dysplazji stawu biodrowego i łokciowego. W tym kierunku można zrobić psu badania – prześwietlenie obu stawów.


Życie w mieście
Współczesne Shikoku pełnią przede wszystkim funkcje psów rodzinnych i do towarzystwa. Większa część populacji pozostaje w posiadaniu osób zamieszkujących tereny miejskie.
Z mojego doświadczenia. Shikoku są dosyć szczekliwymi psami. Szczekający pies podczas nieobecności właścicieli może być uciążliwy dla otoczenia, mieszkając w bloku czy ścisłym zabudowaniu.


Charakter i szkolenie
Shikoku to pies ostrożny, a zarazem odważny i silnie związany z naturą. Jest lojalny wobec swego pana i bardzo do niego przywiązany; lubi być głaskany i często daje całusy. Są idealnymi czworonogami dla osób, które cenią sobie wysiłek fizyczny i uprawiają sport. Nie znoszą siedzenia w jednym miejscu, mimo, że na pierwszy rzut oka wyglądają na zwierzęta ciche, spokojne i mało dynamiczne. Powierzchowność zupełnie nie współgra z ich temperamentem i wolą walki. Shikoku to psy bardzo inteligentne, które szybko się uczą. Wymagają jednak konsekwentnego prowadzenia i szkolenia z zakresu posłuszeństwa, gdyż w innym wypadku mogą ujawnić skłonności do dominacji. Jeżeli od samego początku nie wyznaczymy psu granic, możemy spodziewać się, że po jakimś czasie przejmie funkcje samca alfa w stadzie i wejdzie nam na głowę. Chociaż mówi się że są łatwiejsze w wychowaniu niż Shiby i Akity. Podobnie jak Shiby, Shikoku lubią czasem pośpiewać 😉
Są łagodne wobec ludzi. Wobec innych zwierząt, a przede wszystkim psów, mogą zachowywać się agresywnie. Mają naturalne ciągoty do zdominowania grupy. Nadają się do rodzin z małymi dziećmi, ale nie powinny przebywać z nimi sam na sam. Wymagają konsekwentnego i wprawnego właściciela, który miał w przeszłości kontakt ze zwierzętami.
Z mojego doświadczenia. Przywiązanie do właściciela – czasami aż za bardzo. Zdecydowanie wymagają konsekwentnego prowadzenia od samego początku w nowym domu oraz korygowania każdego nieodpowiadającego nam zachowania. Na tą chwilę polemizowałabym czy aby na pewno Shikoku są łatwiejsze w wychowaniu od Shiby.


~~~ W Polsce była jedna hodowla Shikoku Ken ~~~


Źródła: Wikipedia, psy-pies.com
Zdjęcia: informacje pod zdjęciami, Grafika Google