Akita amerykańska

Akita amerykańska (dawniej „duży japoński pies”) –  rasa psów, należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji szpicy azjatyckich i ras pokrewnych.

Wzorzec rasy FCI  –> wer. 2006 pol TUTAJ i wer. 2015 ang TUTAJ


Wymiary
Wysokość PSY 66 cm – 71 cm, SUKI 61 cm – 66 cm


Wygląd
Jest to pies o mocnej budowie i dużej masie. Charakterystyczna jest głowa o kształcie dwóch równobocznych trójkątów odwróconych i stykających się ze sobą podstawą.
Umaszczenie. Każda maść, np. ruda, płowa, biała, etc., lub nawet pinto (łaciata) i pręgowana. Kolory są błyszczące i wyraźne, natomiast znaczenia równomierne, z maską lub strzałką, bądź bez. Białe psy (jednolitej maści) nie mają maski. Pinto (łaciate) na białym tle mają duże, równomiernie rozmieszczone łaty na głowie i więcej, niż 1/3 tułowia. Kolor podszycia może różnić się od koloru włosa okrywowego.

Historia rasy
Historia rozwoju akit amerykańskich, zwanych dawniej dużymi psami japońskimi, jest początkowo wspólna z dziejami akit japońskich. Od 1603 r. w regionie Akita używano do walk średniej wielkości psów przeznaczonych do polowania na niedźwiedzie (Akita Matagi). Począwszy od 1868 r. krzyżowano tę rasę z psami tosa oraz z mastiffami. W efekcie, zwiększyły się rozmiary akit, ale też zatracone zostały cechy charakterystyczne dla szpiców. W 1908 r. zakazano walk psów, ale mimo to akity przetrwały i były nadal rozwijane jako duża rasa japońska. W 1931 r. wytypowano dziewięć najlepszych psów tej rasy i uznano je za „pomnik przyrody”. Podczas II wojny światowej psie skóry były stosowane do produkcji wojskowych mundurów. Policja zarządziła łapanki i konfiskatę wszystkich psów z wyjątkiem owczarków niemieckich, przeznaczanych do celów militarnych. Niektórzy miłośnicy akit próbowali obejść prawo krzyżując swoje psy z owczarkami. Po zakończeniu wojny liczba Akit drastycznie spadła i jako rasa, podzielona była na trzy typy:

  1. Akita Matagi
  2. Akita do walk psów
  3. Owczarko-Akita.

Podczas odtwarzania rasy po wojnie, Kongo-go z linii DEWA cieszył się krótką, ale spektakularną popularnością. Wiele akit z linii DEWA, których wygląd wskazywał na pokrewieństwo z mastiffami i owczarkami niemieckimi zostało zabranych do Stanów Zjednoczonych przez personel wojskowy. Akity z linii DEWA, inteligentne i łatwo dostosowujące się do różnych warunków fascynowały amerykańskich hodowców i liczba psów z tej linii zwiększała się wraz z rosnącym nią zainteresowaniem. W 1956 r. założono Amerykański Klub Akity (Akita Club of America – ACA), zaś AKC (American Kennel Club) uznał rasę (wpis do księgi hodowlanej i normalny status na wystawach) w październiku 1972 r. Japoński Kennel Club (JKC) i AKC nie przeprowadziły wtedy żadnych uzgodnień, dotyczących wzajemnego uznawania pochodzenia i rodowodów akit, co spowodowało zakaz sprowadzania nowych psów z Japonii. Dlatego też akity w USA stały się zupełnie inne niż w Japonii – kraju pochodzenia rasy. W ten sposób w Stanach rozwinęła się własna odmiana, której cechy charakterystyczne i typ pozostają nie zmienione od 1955 r., co silnie kontrastuje z sytuacją akit w Japonii, gdzie krzyżowano je z akitami matagi celem odtworzenia oryginalnego typu rasy.


Pielęgnacja
Podwójna warstwa sierści Akity jest gruba, gęsta i daje dużo ciepła. Pies zrzuca włos dwa razy do roku. Okresy linienia są przeważnie bardzo ciężkie dla właściciela, ponieważ psiak zrzuca futro na potęgę a ta fruwa po całym mieszkaniu. Należy wtedy regularnie czesać psa odpowiednimi grzebieniami, zgrzebłami i szczotkami aż do całkowitego pozbycia się podszerstka.
W miesiącach jesiennych i wiosennych konieczne jest również częstsze przeczesywanie włosa. Wykorzystujemy do tego celu zgrzebło z gęsto rozmieszczonymi zębami. Poza okresami linienia Akita nie wymaga wzmożonej pielęgnacji.


Życie w mieście
?


Charakter i szkolenie
?


~~~ W Polsce znajduje się kilkanaście / kilkadziesiąt zarejestrowanych hodowli Akit –> baza hodowli Akit ~~~


Źródła: Wikipedia
Zdjęcia: Grafika Google