KOREA JINDO DOG

Rasa: Korea Jindo Dog (Jindo-kae, Jindo-kyon) [kor. 진돗개]
Sekcja: szpice azjatyckie i rasy pokrewne
Pochodzenie: rasa wyhodowana prawdopodobnie w średniowiecznej Korei
Użytkowość: psy tej rasy były przeznaczone do polowania na zwierzynę, do stróżowania, do walk psów, a ich mięso wykorzystywano do konsumpcji. Współcześnie sprawdzają się również w roli psa-towarzysza.
Wzorzec rasy FCI: wer. 2004 pol TUTAJ i wer. 2005 eng TUTAJ
Wymiary:
Wysokość PSY 50 – 55 cm, SUKI 45 – 50 cm
Masa PSY 18 – 23 kg, SUKI 15 – 19 kg
Długość życia: 12 – 15 lat


Wygląd
Jindo jest średniej wielkości szpicem o mocnej, zwartej budowie i gęstym owłosieniu. Jego sylwetka jest podobna do większej od niego Akity i mniejszej Shiby. Długość tułowia Jindo jest nieznacznie większa od wysokości w kłębie. Głowa Jindo ma kształt trójkąta. Stop jest umiarkowanie zaznaczony, niezbyt stromy. Uszy średniej wielkości, trójkątne, grube, skierowane do przodu. Oczy w kształcie migdałów, o barwie od rudobrązowej do ciemnobrązowej, z czarnymi powiekami. Kufa prosta. Nos i wargi czarne, z wyjątkiem osobników o białym umaszczeniu, u których spotykany jest nos różowo ubarwiony. Sierść gęsta, włos okrywowy szorstki, a podszerstek miękki. Klatka piersiowa umiarkowanie głęboka i mocna, a brzuch podciągnięty. Kończyny są proste, dobrze umięśnione, zakończone kocimi łapami. Pazury ciemno ubarwione i mocne, u białych psów występują jedynie białe pazury. Ogon jest osadzony wysoko, zwinięty lub sierpowato zagięty, z włosem dłuższym niż na tułowiu.
Ciekawostka: Jindo rodzą się z oklapniętymi uszkami, które stają między 4 a 8 miesiącem życia. Według Koreańczyków, im później psu staną uszy tym, lepszym będzie myśliwym.

>> Na pierwszy rzut oka można zauważyć dwa* różne od siebie typy budowy Jindo:
Typ myśliwski (hunting type, kor. heutgae), po lewej – pierwotna, szczuplejsza budowa. Mają przeważnie dłuższe kufy, większe uszy, węższe głowy. Są wyższe na łapach, mają mocniej podciągnięty brzuch, atletycznej budowy
Typ wystawowy (show type, kor. gyupgae), po prawej – mocnej budowy, z grubszym kośćcem, dobrze rozwiniętymi mięśniami, sprawia wrażanie silniejszego i cięższego
Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, aby pies w typie myśliwskim brał udział w wystawach, jednak z doświadczenia wiem, że drobniejsze psy mają zdecydowanie bardziej pod górkę, niżeli te “urodzone” na show.

* Koreańskie stowarzyszenie “Korean National Dog Association” używa stosunkowo nowych, trzech terminów; tonggul (odpowiednik gyupgae), hudu (odpowiednik heutgae) oraz gakgol (połączenie obu typów).

Umaszczenia: rudo płowe (hwanggu), białe (baekgu), czarne (heukgu), czarne podpalane (naenunbakyi / heukgal), wilczaste (jaegu) i pręgowane (hogu / hopi).


Historia rasy
Nie znaleziono żadnego zapisu dotyczącego pochodzenia rasy, jednak istnieje zgodność, że pies ten mieszkał na wyspie Jindo [진도] już od tysięcy lat. Nazwa rasy pochodzi od trzeciej co do wielkości wyspy położonej na południowo-zachodnim krańcu półwyspu koreańskiego. Według jednej z teorii rasa Jindo pochodzi od mongolskich psów bojowych, które pozostały w Korei po inwazji mongolskiej w XIII wieku. Na kontynencie były one krzyżowane z innymi psami, natomiast populacja z wyspy Jindo zachowała się w niezmienionej formie do XX wieku. Wraz z koreańskimi emigrantami Jindo dotarły do Stanów Zjednoczonych i rozprzestrzeniły się po Ameryce Północnej.
W 1938 roku rasa została zaliczona do Skarbu Narodowego Korei, jedyny narodowy pomnik opisywany jako wierny, odważny i uroczy. W 1988 Jindo maszerowały w ceremonii otwarcia Letnich Igrzysk Olimpijskich w Seulu.

“Na temat powstania rasy Jindo istnieje pewna legenda, opowiadająca, jak to w dawnych czasach pewien mędrzec wyruszył w odludne tereny górskie w poszukiwaniu spokoju, samotności i natchnienia dla swoich rozważań filozoficznych. W wyprawie tej towarzyszyła mu nieduża ruda suczka, będąca pradawnym koreańskim szpicem. W górach, kiedy jej pan oddawał się medytacjom, podążając światłą ścieżką harmonii ze wszechświatem, wierna suka dotrzymywała mu towarzystwa, czuwając nad jego spokojem i ochraniając go przed drapieżnymi dzikimi zwierzętami. Podczas tego wielotygodniowego czuwania suka dostała rui, którą wyczuł mający w pobliżu swoje siedlisko miejscowy wilk, będący odmianą wilka azjatyckiego. Wilk “zaopiekował się” swoją – będącą w potrzebie – udomowioną kuzynką i w taki oto sposób przyszły na świat trzy szczenięta, które ponoć stały się protoplastami współczesnego Jindo. Szczenięta miały różne kolory: jedno było czerwone – jak jego matka, drugie czarne – bardziej przypominające ojca wilka, a trzecie nie wiadomo dlaczego – białe. Do tych trzech kolorów, które stały się podstawowymi rodzajami umaszczenia Jindo, dołączył później jeszcze szary – prawdopodobnie powstały w wyniku wymieszania się kolorów wyjściowych.” – Daniel Capricorn “Dalekowschodnie psy bojowe

The Jindo Dogs Guild of Korea jest odpowiedzialne za monitorowanie całej populacji rasy Jindo. Począwszy od 2008 roku, organizacja wydaje certyfikaty czystości krwi.


Więcej o rasie KOREA JINDO DOG przeczytasz w najnowszej publikacji wydawnictwa KYNO 
“Szpice i psy w typie pierwotnym – Psy rasowe V grupa FCI”

Więcej informacji o książce >> TUTAJ <<


Pielęgnacja
Sierść Jindo składa się z dłuższej i szorstkiej warstwy zewnętrznej oraz miękkiego i gęstego podszerstka. Nie wymaga szczególnej pielęgnacji, wystarczy regularne szczotkowanie, szczególnie w okresie linienia. Trzeba jednak wiedzieć, że Jindo gubi bardzo dużo sierści.

Jindo to psy przede wszystkim mięsożerne, dlatego niedrogie psie karmy są zdecydowanie nieodpowiednie. Pokarm bogaty w skrobię jest szczególnie szkodliwy dla tej rasy.


Zdrowie
Jindo jest ogólnie zdrową rasą. Jest tylko jeden znany, rzadko występujący problem zdrowotny, który przejawia się u wielu ras – niedoczynność tarczycy.

Na początku włos staje się cienki i matowy. Chociaż skóra nie przejawia żadnych symptomów swędzenia, pojawiają się otarcia. Kiedy niedoczynność się pogłębia, pies przybiera na wadze i staje się mniej aktywny. Jednak tą chorobę można łatwo leczyć, przez codzienne podawanie leków, co nie wpływa znacząco na jakość życia i nie jest bardzo kosztowne.


Życie w mieście
Nie ma znaczenia czy to miasto czy wieś, najważniejsze jest wysokie ogrodzenie dookoła posesji – przez bardzo silne tylne łapy są wybitnymi skoczkami. Jindo nie potrzebuje długich, ale regularnych spacerów. Zupełnie nie nadają się do życia na zewnątrz – psy tej rasy potrzebują stałego kontaktu z człowiekiem.


Charakter i szkolenie
Jindo są uznawane za psy o wyjątkowych cechach charakteru. Wobec rodziny są opiekuńcze, a wobec obcych nieprzystępne. Są znane ze swojej lojalności wobec członków rodziny i przywiązania do swego domu. Określa się je mianem „psa jednego właściciela”. Niemniej jednak jest to rasa społeczna i w przypadku długiej rozłąki z właścicielem mogą być znudzone, osamotnione a nawet depresyjne.
Potrzebują wczesnej socjalizacji ze zwierzętami oraz małymi dziećmi.
Jindo są inteligentne, ale niezależne. Są psami bardzo czystymi i cichymi. Utrzymują swoje futro w nienagannym stanie. Choć nie szczekają kiedy nie muszą, są zawsze bardzo czujne i poinformują od razu, kiedy usłyszą lub zobaczą coś niepokojącego. Wobec innych psów mogą być agresywne, zwłaszcza na swoim terytorium.
Mają silny instynkt myśliwski. Legenda głosi, że trzy psy tej rasy powaliły tygrysa syberyjskiego. Pojedynczo dobrze radzą sobie z tropieniem małych i średnich zwierząt, takich jak królik, szop, czy borsuk, ale w sforze potrafią upolować dzika lub sarnę.
Idealnie sprawdzają się w sportach np. agility. Korea Jindo Dog są używane jako psy policyjne w Korei i Stanach Zjednoczonych.
Wymagają solidnego szkolenia i cierpliwości – nawet doświadczony właściciel. Na szczęście Jindo-kae są łatwe w szkoleniu dzięki swojej wysokiej inteligencji, jednak ta inteligencja ma dwie odsłony; są w stanie szybko się uczyć nawet skomplikowanych poleceń, ale ich spryt może sprawić, że będzie trzeba poświęcić mu dużo więcej czasu.
Jindo znane są ze swojego strachu przed wodą, niektórzy właściciele twierdzą, że ich psy boją się nawet deszczu. Zdecydowanie nie są kompanami do pływania. Pozwoli się wykąpać właścicielowi któremu ufa, jednak nadal bardzo niechętnie.

Z mojego doświadczenia. Nie wydaje mi się, aby Jindo potrzebowały jakiegoś wyjątkowo solidnego szkolenia. Prawdę mówiąc, jestem pod wrażeniem jego inteligencji i tego jak szybko uczy się nowych rzeczy (zdecydowanie szybciej niż np. Shikoku). Haru akurat nie boi się deszczu, chociaż widać że nie jest fanem mokrych łapek, ale kąpanie to rzeczywiście “ojojoj” 😉


Ciekawostki
W 1991 roku cała uwaga Korei skierowała się na wyspę Jindo za sprawą jednego psa Jindo-kae, którego lojalność została upamiętniona pomnikiem.
Wtedy to biały piesek o imieniu “Baeggu” [백구] został sprzedany z wyspy Jindo do Daejeon (około 300 km odległości). Baeggu kochał swojego właściciela ponad życie i znalazł się nagle w innym miejscu. Nigdy wcześniej nie opuścił wyspy, ale w jakiś sposób polegając na swoich wspomnieniach powrócił do domu. Pokonał drogę której nie pamiętają nawet ludzie.
Jego historia została opisana w komercyjnym filmie, który poruszył wielu widzów.

 

 

Pewnego dnia usłyszałam szczekanie na naszym podwórku, więc wyszłam na zewnątrz i zobaczyłam naszego starego psa. Widziałam go po raz pierwszy po czterech miesiącach. Jego pyszczek i łapy były zmęczone. Tak bardzo się ucieszyłam kiedy go zobaczyłam. – właścicielka 백구

Jindo w koreańskich dramach

1. Modern Farmer, 2014

Artykuły ze zdjęciami z koreańskich wystaw psów rasy Jindo
>> TUTAJ << oraz >> TUTAJ <<

W Korei, Jindo pokazywane na wystawach ogólnych w centralnej części kraju, to psy w typie “show” – te mocniej zbudowane. Na wystawach specjalistycznych, tylko dla rasy Korea Jindo Dog, które odbywają się na wyspie Jindo, zobaczymy w zdecydowanej większości psy o budowie atletycznej, o pierwotnym wyglądzie.

fot. 송영훈

~~~ W Polsce nie ma hodowli Jindo ~~~
Psy znajdujące się w posiadaniu polskich właścicieli:

YUUKITOHOKORI – Kinga Nowak, Bochnia (woj. małopolskie) – pies

Prowadzisz hodowlę Jindo zarejestrowaną w ZKwP / FCI? Z przyjemnością dodam ją do listy. Wyślij swój przydomek, adres strony internetowej lub FB oraz miasto zamieszkania poprzez formularz w zakładce “Kontakt”~


Nie prowadzisz hodowli, ale chciałbyś się pochwalić swoim pięknym reproduktorem? Podeślij nam pełną nazwę psa, otrzymane tytuły, umaszczenie, nazwisko właściciela, adres mailowy, miejscowość w której mieszkacie oraz instagram lub stronę ze zdjęciami reproduktora =^..^=


Hodowle w Europie i USA m.in.:

Frostlady’s – Finlandia, Jindo & Akita
I Am Legend – Belgia
Liubice – UK, Jindo & Szpic niemiecki średni
Overhill Kennels & Export – UK
YooShin Kennels – USA, Jindo & Poongsan
Yulyeong – UK


Źródła: Wikipedia, jindos.com, m.blog.naver.com, własne obserwacje i doświadczenie
Zdjęcia: Grafika Google, informacje pod zdjęciami


Grupa na Facebooku – “Shikoku & Jindo Poland FCI”